ରାଜସ୍ଥାନ ରାଜ୍ୟର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପାରମ୍ପରିକ ସୂଚିକାର୍ଯ୍ୟକୁ 'ଖ୍ଲେଙ୍ଗ' କୁହାଯାଏ ।
ସଂଗ୍ରହାଳୟରେ ଥିବା ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ହସ୍ତତନ୍ତ ବସ୍ତ୍ର କଳାକୃତିକୁ ଦୃଷ୍ଟିହୀନ ପରିଦର୍ଶକମାନେ ସ୍ପର୍ଶ କରି ଅନୁଭବ କରିପାରିବେ ନାହିଁ ।
ତାମିଲନାଡୁ ରାଜ୍ୟର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପାରମ୍ପରିକ ସୂଚିକାର୍ଯ୍ୟ ପରମ୍ପରାଟି ହେଉଛି 'ତୋଡ଼ା' ।
ବସ୍ତ୍ରରେ ଥିବା 'ରେଖା' ରୂପାଙ୍କନ କେବଳ ନୀରବତା ଓ ବିଶ୍ରାମର ସାଙ୍କେତିକ ଅର୍ଥ ବହନ କରେ ।
ହିମାଚଳ ପ୍ରଦେଶର ପାରମ୍ପରିକ ସୂଚିକାର୍ଯ୍ୟକୁ 'ଚମ୍ବାରୁମାଲ' କୁହାଯାଏ ।
କପଡ଼ା କଳାକୃତି କେବଳ ଏକ ସମତଳ ପୃଷ୍ଠରେ ହିଁ ତିଆରି ହୋଇପାରେ, ଏହା କେବେହେଲେ ତ୍ରି-ପାର୍ଶ୍ବିକ ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ ।
ମୌଳିକ ସିଲେଇ ଶିଖିବା ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ପ୍ରାୟ ୫୦ ସେଣ୍ଟିମିଟର ଲମ୍ବର ସୂତା ନେଇ ଆରମ୍ଭ କରାଯାଏ ।
କାଶ୍ମୀରର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପାରମ୍ପରିକ ସୂଚିକାର୍ଯ୍ୟକୁ 'ଚିକନକରୀ' କୁହାଯାଏ ।
ପ୍ୟାଚୱାର୍କର ତଳ ଧାରରେ ସଜାଯାଇଥିବା ଗଣ୍ଠିଯୁକ୍ତ ସୂତାର ଝାଲରକୁ 'ଟାସେଲ୍' କୁହାଯାଏ ।
କର୍ଣ୍ଣାଟକ ରାଜ୍ୟର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପାରମ୍ପରିକ ସୂଚିକାର୍ଯ୍ୟର ନାମ ହେଉଛି 'କସୁତି' ।
ବସ୍ତ୍ରରେ ବ୍ୟବହୃତ ହେଉଥିବା 'ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ' ମୋଟିଫ୍ ପବିତ୍ରତା ଓ ସୁରକ୍ଷାର ସାଙ୍କେତିକ ଅର୍ଥ ପ୍ରକାଶ କରେ ।
'ଚାନ୍ଦୁଆ' ସୂଚିକାର୍ଯ୍ୟଟି ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗ ରାଜ୍ୟର ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପାରମ୍ପରିକ କଳା ଅଟେ ।
ମୟୂର ରୂପାଙ୍କନ ରାଜକୀୟ ଏବଂ ଅମରତ୍ବର ପ୍ରତୀକ ଭାବେ ବସ୍ତ୍ରରେ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ ।
ହିନ୍ଦୀ ଭାଷାରେ ଛୁଞ୍ଚିକୁ 'ଧାଗା' କୁହାଯାଏ ।
ବୟନ କଳାରେ 'ଆମ୍ବ କଷି' ରୂପାଙ୍କନ ବା ମୋଟିଫ୍ ଜୀବନ, ଅନନ୍ତକାଳ ଓ ଉର୍ବରତାର ପ୍ରତୀକ ଅଟେ ।