କଳା ମନ ଏବଂ ହୃଦୟ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ନିବିଡ଼ ସମ୍ପର୍କ ସ୍ଥାପନ କରୁଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାଷା ଅଟେ ।
ପ୍ରାଚୀନ ଭାସ୍କର୍ଯ୍ୟ ଓ ମୂର୍ତ୍ତିକଳାକୁ ଆରମ୍ଭ ବିନ୍ଦୁ ଭାବେ ନେଇ ନୂତନ କାହାଣୀ ସୃଷ୍ଟି କରାଯାଇପାରେ ।
ସଙ୍ଗୀତ, ଶାରୀରିକ ଗତି ଏବଂ ସଂଳାପ ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରସ୍ତର ମୂର୍ତ୍ତିର କାହାଣୀକୁ ଜୀବନ୍ତ କରାଯାଇପାରେ ।
କାହାଣୀ ରଚନା ପାଇଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦଳରେ ଚାରିରୁ ଛଅ ଜଣ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀ ରହିବା ଉଚିତ ।
ମୂର୍ତ୍ତିରେ ଥିବା ଚରିତ୍ରଗୁଡ଼ିକର ଜୀବନ, ଭାବନା ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଅନୁଧ୍ୟାନ କରି କାହାଣୀ ଗଢ଼ାଯାଏ ।
ପଟ୍ଟଦାକାଲର ସପ୍ତମ ଶତାବ୍ଦୀର ମନ୍ଦିର କାନ୍ଥରେ ସୁନ୍ଦର ଭାସ୍କର୍ଯ୍ୟ କଳା ଖୋଦିତ ହୋଇଛି ।
ଉଦୟଗିରିସ୍ଥିତ ରାଣୀ ଗୁମ୍ଫାରେ ସମ୍ରାଟ ଖାରବେଳଙ୍କ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଐତିହାସିକ ଶିଳାଲେଖ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ ।
କୋଣାର୍କ ମନ୍ଦିରରେ ମୃଦଙ୍ଗ ବାଦିକା ଏବଂ ରାଜାରାଣୀ ମନ୍ଦିରରେ ନାରୀ ଯୋଦ୍ଧାର ପ୍ରସ୍ତର ମୂର୍ତ୍ତି ରହିଛି ।
ଭୁବନେଶ୍ୱରର ମୁକ୍ତେଶ୍ୱର ମନ୍ଦିରରେ କୁମ୍ଭୀର ଓ ମାଙ୍କଡ଼ର ପଞ୍ଚତନ୍ତ୍ର କାହାଣୀ ପ୍ରସ୍ତରରେ ଖୋଦିତ ଅଛି ।
କାହାଣୀର ଘଟଣାବଳୀ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ପାଇଁ ପଟ୍ଟଚିତ୍ର ଭଳି ପାରମ୍ପରିକ ଦୃଶ୍ୟକଳାର ପ୍ରେରଣା ନିଆଯାଇପାରେ ।
ମୂର୍ତ୍ତିଗୁଡ଼ିକର ହସ୍ତମୁଦ୍ରା ଓ ଭାବଭଙ୍ଗୀକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବା ପାଇଁ ନୃତ୍ୟ କିମ୍ବା ଶାରୀରିକ ଗତିବିଧି ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ ।
ମୂର୍ତ୍ତିର ବିଭିନ୍ନ ଆସନ ଓ ଭାବନାକୁ ଆଧାର କରି ଛୋଟ ଛୋଟ ସଂଳାପ ରଚନା କରାଯାଏ ।
ପାରମ୍ପରିକ ସଙ୍ଗୀତ, ତାଳି କିମ୍ବା ସରଳ ଗୀତ ମାଧ୍ୟମରେ କାହାଣୀକୁ ଅଧିକ ଆକର୍ଷଣୀୟ କରାଯାଏ ।
କାହାଣୀ ପରିବେଷଣ ପାଇଁ ଫାଡ୍ କିମ୍ବା ହରିକଥା ଭଳି ଲୋକକଥା କହିବା ଶୈଳୀ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ ।
ଏହି କଳା ଏକୀକରଣ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀଙ୍କୁ ଭାରତର ସମୃଦ୍ଧ ମନ୍ଦିର କଳା ଐତିହ୍ୟ ସହ ଯୋଡ଼ିଥାଏ ।