କଳା ହେଉଛି ଏକ ସୁନ୍ଦର ଭାଷା, ଯାହା ମଣିଷର ମନ ଓ ହୃଦୟ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ପର୍କ ସ୍ଥାପନ କରେ । ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର କଳା ରୂପ ଯେତେବେଳେ ଏକାଠି ହୁଅନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ଏକ ଅନନ୍ୟ ଅନୁଭୂତି ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ । ଆମ ଦେଶର ପ୍ରାଚୀନ ମନ୍ଦିର ଓ ଐତିହାସିକ ସ୍ଥଳଗୁଡ଼ିକରେ ଥିବା ପଥର ଭାସ୍କର୍ଯ୍ୟ ବା ମୂର୍ତ୍ତିଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ କଥା ଓ କାହାଣୀ ଲୁଚି ରହିଛି । ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ମୂର୍ତ୍ତିକଳା ସହିତ ସଙ୍ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ, ଅଭିନୟ ଏବଂ ଚିତ୍ରକଳାକୁ ମିଶାଇ ସେହି ପ୍ରାଚୀନ ମୂର୍ତ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ କିପରି ଜୀବନ୍ତ କରିହେବ, ତାହା ବୁଝାଯାଇଛି ।
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକଳାପରେ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନେ ଛୋଟ ଛୋଟ ଦଳରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇ ବିଭିନ୍ନ ମନ୍ଦିରର ମୂର୍ତ୍ତି ଯଥା— ଉଦୟଗିରିର ଶିଳାଲେଖ, କୋଣାର୍କର ମୃଦଙ୍ଗ ବାଦିକା, ରାଜାରାଣୀ ମନ୍ଦିରର ନାରୀ ଯୋଦ୍ଧା କିମ୍ବା ମୁକ୍ତେଶ୍ୱର ମନ୍ଦିରର ପଞ୍ଚତନ୍ତ୍ର କାହାଣୀର ଚିତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଭଲଭାବେ ଦେଖିବେ । ଏହି ମୂର୍ତ୍ତିଗୁଡ଼ିକର ହାବଭାବ ଓ ଭଙ୍ଗୀକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ସେମାନଙ୍କ ଭାବନା ଉପରେ ଆଧାରିତ ଏକ କାଳ୍ପନିକ କାହାଣୀ ଗଢ଼ିବେ । ଏହି କାହାଣୀ କୌଣସି ବୀରତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଟଣା, ଉତ୍ସବର ଦୃଶ୍ୟ, ପୌରାଣିକ କଥା କିମ୍ବା ସାଧାରଣ ମଣିଷର ଜୀବନ ଉପରେ ହୋଇପାରେ ।
କାହାଣୀକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇବା ପାଇଁ ପିଲାମାନେ ନିଜେ ଚିତ୍ର ଆଙ୍କି ପାରିବେ ଏବଂ ପଟ୍ଟଚିତ୍ର ପରି ପାରମ୍ପରିକ ଶୈଳୀର ସାହାଯ୍ୟ ନେଇପାରିବେ । ମୂର୍ତ୍ତିର ହସ୍ତମୁଦ୍ରା ଓ ଆସନକୁ ନୃତ୍ୟ ବା ଶାରୀରିକ ଗତିବିଧି ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରାଯିବ । ଚରିତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ପାଇଁ ଛୋଟ ଛୋଟ ସଂଳାପ ଲେଖିବା ସହିତ ସରଳ ଗୀତ, ତାଳି ବା ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ରର ତାଳ ଯୋଡ଼ାଯିବ । ଏହାସହ ‘ଫାଡ଼’ କିମ୍ବା ‘ହରିକଥା’ ଭଳି ପାରମ୍ପରିକ ଲୋକକଥା କହିବା ଶୈଳୀ ପ୍ରୟୋଗ କରି କାହାଣୀଟିକୁ ନାଟକ ଆକାରରେ ଅଭିନୟ କରି ଶ୍ରେଣୀରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରାଯିବ ।
ପ୍ରଦର୍ଶନ ପରେ ପିଲାମାନେ ଆଲୋଚନା କରିବେ ଯେ କିପରି ସଙ୍ଗୀତ, ଅଭିନୟ ଓ ଗତି ମିଶି ମୂର୍ତ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରାଣବନ୍ତ କଲା । ଏହି ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦଳଗତ କାର୍ଯ୍ୟ, ସୃଜନଶୀଳତା ଏବଂ କଳ୍ପନାଶକ୍ତି ବୃଦ୍ଧି ପାଏ । ଏହା ସେମାନଙ୍କୁ ଭାରତର ସମୃଦ୍ଧ ମନ୍ଦିର କଳା ଓ ଐତିହ୍ୟ ସହିତ ଆନ୍ତରିକ ଭାବରେ ଯୋଡ଼ିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ ।