ଭାର ବାହକ ମୂର୍ତ୍ତିଟି କନ୍ୟାକୁମାରୀ ମନ୍ଦିରରେ ଅବସ୍ଥିତ।
କାହାଣୀ ପ୍ରଦର୍ଶନକୁ ବିଦ୍ୟାଳୟର ସଭାରେ କିମ୍ବା ସ୍କୁଲ ଦର୍ଶକଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କେବେହେଲେ ଉପସ୍ଥାପନ କରାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ।
ତାମିଲନାଡୁର ଥାନଜାଭୁରଠାରେ ଐତିହାସିକ ବୃହଦେଶ୍ୱର ମନ୍ଦିର ଅବସ୍ଥିତ।
କାହାଣୀ ପରିବେଷଣ ବେଳେ ତାଳ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ପାଇଁ ତାଳି ବଜାଇବା କିମ୍ବା ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରିବା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିଷେଧ।
ହଳେବିନ୍ଦୁସ୍ଥିତ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଗଣେଶ ଭାସ୍କର୍ଯ୍ୟ କଳା ଦ୍ୱାଦଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଅଟେ।
ସମ୍ରାଟ ଖାରବେଳଙ୍କ ଶିଳାଲେଖ କୋଣାର୍କର ସୂର୍ଯ୍ୟମନ୍ଦିର ପରିସରରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ।
ମୂର୍ତ୍ତିଗୁଡ଼ିକର ହସ୍ତମୁଦ୍ରା ଏବଂ ଭାବଭଙ୍ଗୀକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବା ପାଇଁ ନୃତ୍ୟ କିମ୍ବା ଶରୀରର ଗତିବିଧିକୁ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇପାରେ।
ମୂର୍ତ୍ତିଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ ଅଧିକ ତଥ୍ୟ ଓ ଚିତ୍ର ପାଇବା ପାଇଁ କେବଳ ବିଜ୍ଞାନ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ସହ ଆଲୋଚନା କରିବାକୁ କୁହାଯାଇଛି।
କାହାଣୀ କହିବା ପାଇଁ ‘ଫାଡ’ କିମ୍ବା ‘ହରିକଥା’ ପରି ପାରମ୍ପରିକ ଶୈଳୀର ପ୍ରୟୋଗ କରାଯାଇପାରିବ।
ସଞ୍ଚିସ୍ଥିତ ବୌଦ୍ଧସ୍ତୂପର ସିଂହ ସ୍ତମ୍ଭ ଓଡ଼ିଶା ରାଜ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ।
ଭୁବନେଶ୍ୱରର ମୁକ୍ତେଶ୍ୱର ମନ୍ଦିରରେ କୁମ୍ଭୀର ଓ ମାଙ୍କଡ଼ର ପଞ୍ଚତନ୍ତ୍ର କାହାଣୀ ଆଧାରିତ ଭାସ୍କର୍ଯ୍ୟ ରହିଛି।
କୋଣାର୍କ ସୂର୍ଯ୍ୟମନ୍ଦିରରେ ନାରୀ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ପ୍ରତିମା ଏବଂ ରାଜାରାଣୀ ମନ୍ଦିରରେ ମୃଦଙ୍ଗ ବାଦିକା ନାୟିକାଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ରହିଛି।
ପଟ୍ଟଦାକାଲ ହେଉଛି ଏକ ୟୁନେସ୍କୋ ବିଶ୍ୱ ଐତିହ୍ୟ ସ୍ଥଳ, ଯେଉଁଠାରେ ସପ୍ତମ ଶତାବ୍ଦୀର ମନ୍ଦିର କାନ୍ଥରେ ଭାସ୍କର୍ଯ୍ୟ କଳା ଖୋଦିତ ହୋଇଛି।
କାହାଣୀ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗୋଷ୍ଠୀରେ ୧୫ ରୁ ୨୦ ଜଣ ଛାତ୍ର ରହିବା ଆବଶ୍ୟକ।
କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ୧୦.୧ ର ମୁଖ୍ୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଛି ପ୍ରାଚୀନ ଭାସ୍କର୍ଯ୍ୟକୁ ଆରମ୍ଭ ବିନ୍ଦୁ ଭାବେ ନେଇ କାହାଣୀ ନିର୍ମାଣ କରିବା ଏବଂ ତାହାକୁ ସଙ୍ଗୀତ, ଗତି ଓ ସଂଳାପ ମାଧ୍ୟମରେ ଜୀବନ୍ତ କରିବା।