ପାଠ୍ୟପୁସ୍ତକ ଅନୁସାରେ ଭାରତ ମୁଖ୍ୟତଃ ଇଉରୋପରୁ ଅଶୋଧିତ ପେଟ୍ରୋଲିୟମ ଏବଂ ଆଫ୍ରିକାରୁ ବନସ୍ପତି ତୈଳ ଆମଦାନୀ କରିଥାଏ।
ଡାଲି, ଶସ୍ୟ, ମସଲା ଓ ମହୁ ଭଳି କୃଷିଭିତ୍ତିକ ଉତ୍ପାଦର ଗୁଣବତ୍ତା ନିଶ୍ଚିତ କରିବା ପାଇଁ ‘ଏଗମାର୍କ’ (AGMARK) ପ୍ରମାଣପତ୍ର ଚିହ୍ନ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ।
ସାର୍ବଜନୀନ ପାର୍କ ଓ ରାସ୍ତାଘାଟ ନିର୍ମାଣ ଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ ବ୍ୟବସାୟୀମାନେ ନିଜସ୍ୱ ଆର୍ଥିକ ଲାଭ ପାଇବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ କରିଥାନ୍ତି।
ଖାଦ୍ୟ ସାମଗ୍ରୀ ନିରାପଦ ଓ ଖାଇବା ଉପଯୋଗୀ କି ନାହିଁ ତାହା ଯାଞ୍ଚ କରିବା ପାଇଁ ଆଇ.ଏସ୍.ଆଇ. (ISI) ପ୍ରମାଣପତ୍ର ଚିହ୍ନ ଦିଆଯାଇଥାଏ।
ବୈଦ୍ୟୁତିକ ଉପକରଣଗୁଡ଼ିକ କେତେ ଶକ୍ତି ସଞ୍ଚୟ କରିପାରିବ, ତାହା ବି.ଇ.ଇ. (BEE) ତାରକା ବା ଷ୍ଟାର୍ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଜଣାପଡ଼ିଥାଏ।
ଚାଷୀମାନେ ଯେପରି କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ନ ହୁଅନ୍ତି, ସେଥିପାଇଁ ସରକାର ଧାନ ଓ ଗହମ ଭଳି କୃଷି ଉତ୍ପାଦର ସର୍ବାଧିକ ବିକ୍ରୟ ମୂଲ୍ୟ ଧାର୍ଯ୍ୟ କରିଥାନ୍ତି।
କୌଟିଲ୍ୟଙ୍କ ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ମାପ ପାତ୍ରରେ ଲାଗି ରହୁଥିବା ଘିଅର କ୍ଷତିପୂରଣ ଭାବେ ଗ୍ରାହକଙ୍କୁ ଅତିରିକ୍ତ ଘିଅ ଦେବାର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଥିଲା।
ମଣିପୁରର ଇମ୍ଫାଲଠାରେ ଥିବା ପ୍ରସିଦ୍ଧ ‘ଇମା କୈଥଲ’ ବଜାରର ସମସ୍ତ ଦୋକାନ କେବଳ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରିଚାଳିତ ହୁଏ।
ଗୁଜରାଟର ସୁରଟ ସହର କପଡ଼ା ବ୍ୟବସାୟ ସହିତ ହୀରା କାଟିବା ଓ ଚିକ୍୍କଣ କରିବା ଶିଳ୍ପ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ବିଶ୍ୱପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଖୁଚୁରା ବ୍ୟବସାୟୀମାନେ ସିଧାସଳଖ ଚାଷୀ ବା କାରଖାନାରୁ ବିପୁଳ ପରିମାଣରେ ସାମଗ୍ରୀ କିଣି ବଡ଼ ବଡ଼ ଗୋଦାମ ଘରେ ସାଇତି ରଖନ୍ତି।
୨୦୨୪ ମସିହାର ତଥ୍ୟ ଅନୁସାରେ ଭାରତ ପୃଥିବୀର ଏକ ଅଗ୍ରଣୀ ବନସ୍ପତି ତୈଳ ଆମଦାନୀକାରୀ ଦେଶ ଅଟେ।
ଗୋଟିଏ ଦେଶ ଅନ୍ୟ ଏକ ଦେଶରୁ ସାମଗ୍ରୀ କିଣି ନିଜ ଦେଶକୁ ଆଣିବା କାର୍ଯ୍ୟକୁ ରପ୍ତାନୀ କୁହାଯାଏ।
ଭୌତିକ ବଜାରରେ ସାମଗ୍ରୀ କିଣାବିକା କରିବା ପାଇଁ କ୍ରେତା ଓ ବିକ୍ରେତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ବା ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ସାକ୍ଷାତ ଆବଶ୍ୟକ ହୋଇଥାଏ।
କର୍ଣ୍ଣାଟକର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହାମ୍ପି ବଜାରଟି ଅତୀତରେ ମହୀଶୂର ସାମ୍ରାଜ୍ୟର ଏକ ପ୍ରମୁଖ ବାଣିଜ୍ୟ ସ୍ଥଳୀ ଥିଲା।
ଅର୍ଥନୀତିରେ ମଣିଷ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ଅତ୍ୟାବଶ୍ୟକ ହେଉଥିବା ଖାଦ୍ୟ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ବାସଗୃହ ଭଳି ଦ୍ରବ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ‘ଆବଶ୍ୟକତା’ କୁହାଯାଏ।