କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନରେ ବର୍ଷାର ପରିମାଣ ଜାଣିବା ପାଇଁ ରେନ୍ଗଜ୍ ବା ବୃଷ୍ଟି ପରିମାପକ ଯନ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ।
ଭାରତ ପାଣିପାଗ ବିଭାଗ ୧୯୭୫ ମସିହାରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲା।
ଭାରତୀୟ ପାଣିପାଗ ବିଭାଗର ସତର୍କତା ମାନଚିତ୍ରରେ ଲାଲ ରଙ୍ଗ ବିପଦର ‘ଚେତାବନୀ’ ତଥା ତୁରନ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟାନୁଷ୍ଠାନ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ସୂଚାଏ।
କୌଣସି ଦିନର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଓ ସର୍ବନିମ୍ନ ତାପମାତ୍ରା ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପାର୍ଥକ୍ୟକୁ ହାରାହାରି ଦୈନିକ ତାପମାତ୍ରା କୁହାଯାଏ।
ବିମାନ ବନ୍ଦରରେ ବୈମାନିକମାନଙ୍କୁ ପବନର ଦିଗ ଜାଣିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ବାତାଶଙ୍ଖ ବ୍ୟବହୃତ ହୋଇଥାଏ।
ପାଇନ୍ ଗଛର ଶଙ୍କୁକୃତି ଫଳ ଶୁଖିଲା ପାଗରେ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଏ ଏବଂ ଆର୍ଦ୍ର ପରିବେଶରେ ଖୋଲିଯାଏ।
ଆକାଶରୁ ବର୍ଷା ପରି ପଡ଼ୁଥିବା କ୍ଷୁଦ୍ର ଓ କଠିନ ବରଫର ଗୋଲାକାର ବୃଷ୍ଟିପାତକୁ କୁଆପଥର କହନ୍ତି।
ସମୁଦ୍ର ପତ୍ତନରେ ସାଧାରଣ ବାୟୁଚାପ ପ୍ରାୟ ୫୦୦ ମିଲିବାର ହୋଇଥାଏ।
ପ୍ରବଳ ବର୍ଷାର ପୂର୍ବ ସୂଚନା ପାଇଲେ ପିମ୍ପୁଡ଼ିମାନେ ପ୍ରାକୃତିକ ଭାବେ ସେମାନଙ୍କ ଅଣ୍ଡାଗୁଡ଼ିକୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନକୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତରିତ କରନ୍ତି।
ସମୁଦ୍ର ପତ୍ତନରୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ ବା ପାହାଡ଼ ଉପରକୁ ଗଲେ ବାୟୁଚାପ କ୍ରମଶଃ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥାଏ।
ବାୟୁମଣ୍ଡଳରେ ଥିବା ଜଳୀୟ ବାଷ୍ପର ପରିମାଣକୁ ଆର୍ଦ୍ରତା କୁହାଯାଏ ଏବଂ ଏହାକୁ ହାଇଗ୍ରୋମିଟର ସାହାଯ୍ୟରେ ମପାଯାଏ।
ବାୟୁମଣ୍ଡଳର ଚାପ ମାପିବା ପାଇଁ ଆନିମୋମିଟର ନାମକ ଯନ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ।
ଭାରତ ପାଣିପାଗ ବିଭାଗର ମୂଳ ମନ୍ତ୍ର “ଆଦିତ୍ୟାତ୍ ଜାୟତେ ବୃଷ୍ଟି” ପ୍ରାଚୀନ ଗ୍ରନ୍ଥ ମନୁସ୍ମୃତିରୁ ଗୃହୀତ ହୋଇଛି।
ପବନ ସର୍ବଦା ନିମ୍ନଚାପ ବିଶିଷ୍ଟ ଅଞ୍ଚଳରୁ ଉଚ୍ଚଚାପ ବିଶିଷ୍ଟ ଅଞ୍ଚଳ ଆଡ଼କୁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ।
ବାୟୁମଣ୍ଡଳର ସର୍ବନିମ୍ନ ସ୍ତର ଟ୍ରୋପୋଷିଅରରେ ହିଁ ସମସ୍ତ ପାଣିପାଗ ଜନିତ ଘଟଣାବଳୀ ଘଟିଥାଏ।