ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ ୧୮୫ ରେ ପୁଷ୍ୟାମିତ୍ର ଶୁଙ୍ଗ ଶେଷ ମୌର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ରାଟଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି ଶୁଙ୍ଗ ରାଜବଂଶର ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ।
ମୌର୍ଯ୍ୟ ସାମ୍ରାଜ୍ୟର ପତନ ପରେ ଅନେକ ନୂତନ ରାଜ୍ୟର ଅଭ୍ୟୁଦୟ ଘଟିଥିବାରୁ ଏହି ସମୟକୁ ପୁନର୍ଗଠନର ଯୁଗ କୁହାଯାଏ।
ଶୁଙ୍ଗ ଶାସନ କାଳରେ ମହର୍ଷି ପତଞ୍ଜଳିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଗ୍ରନ୍ଥ ଯୋଗସୂତ୍ର ସଙ୍କଳିତ ହୋଇଥିଲା।
ମଧ୍ୟପ୍ରଦେଶର ଭାରହୁତ ସ୍ତୂପରେ ବୁଦ୍ଧଙ୍କ ଜୀବନ କାହାଣୀ ଦର୍ଶାଉଥିବା ସୁନ୍ଦର ରେଲିଂ ଶୁଙ୍ଗମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯୋଡ଼ା ଯାଇଥିଲା।
ସାତବାହନ ରାଜବଂଶର ପ୍ରମୁଖ ରାଜଧାନୀ ଅମରାବତୀ ଓ ପ୍ରତିଷ୍ଠାନ ଥିଲା ଏବଂ ଏମାନଙ୍କୁ ଆନ୍ଧ୍ର ବୋଲି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଉଥିଲା।
ସାତବାହନ ମୁଦ୍ରାରେ ଖୋଦିତ ଜାହାଜର ଚିତ୍ର ସେ ସମୟର ଉନ୍ନତ ନୌବାଣିଜ୍ୟ ପରମ୍ପରାକୁ ସୂଚିତ କରେ।
ସାତବାହନ ରାଜକୁମାରମାନେ ନିଜ ନାମ ସହିତ ମାତାଙ୍କ ନାମ ଯୋଡ଼ୁଥିଲେ, ଯେପରିକି ଗୌତମୀପୁତ୍ର ସାତକର୍ଣ୍ଣି।
କଳିଙ୍ଗର ଚେଦୀ ବଂଶୀୟ ଶାସକ ଖାରବେଳଙ୍କ ବିଜୟ ଓ ଜନହିତକର କାର୍ଯ୍ୟର ବିବରଣୀ ହାତୀଗୁମ୍ଫା ଶିଳାଲେଖରୁ ମିଳିଥାଏ।
ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତରେ ସେହି ସମୟରେ ଚୋଳ, ଚେର ଏବଂ ପାଣ୍ଡ୍ୟ ନାମରେ ତିନୋଟି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କରୁଥିଲେ।
ପ୍ରାଚୀନ ତାମିଲ କବିମାନଙ୍କ ସଂଗୋଷ୍ଠୀ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ଅମୂଲ୍ୟ ସାହିତ୍ୟକୁ ସଙ୍ଗମ ସାହିତ୍ୟ କୁହାଯାଏ।
ଚୋଳରାଜା କରିକାଳ କାବେରୀ ନଦୀରୁ ଜଳସେଚନ ପାଇଁ କାଲାନାଇ ବା ଗ୍ରାଣ୍ଡ ଆନିକଟ୍ ନାମକ ଜଳ ବିଭାଜକ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ।
ବିଦିଶାର ହେଲିଓଡୋରସ୍ ସ୍ତମ୍ଭ ପ୍ରାଚୀନ ଭାରତୀୟ ଓ ଗ୍ରୀକ୍ ସଂସ୍କୃତିର ଏକ ଅପୂର୍ବ ମିଳନକୁ ଦର୍ଶାଇଥାଏ।
ଶକମାନଙ୍କ ସମୟରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଶକସମ୍ବତକୁ ୧୯୫୭ ମସିହାରେ ଭାରତ ସରକାର ଜାତୀୟ କ୍ୟାଲେଣ୍ଡର ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ।
କୁଷାଣମାନେ ପ୍ରାଚୀନ ସିଲ୍କ ପଥ ବା ରେଶମ ବାଣିଜ୍ୟ ପଥର ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଂଶକୁ ନିଜ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରଖିଥିଲେ।
କୁଷାଣ ଯୁଗରେ ଭାରତୀୟ ଏବଂ ଗ୍ରୀକ୍ ଶୈଳୀର ସମନ୍ୱୟରେ ଗାନ୍ଧାର ତଥା ମଥୁରା ଶିଳ୍ପକଳାର ବିକାଶ ଘଟିଥିଲା।