ପୋଖରୀଗୁଡ଼ିକୁ ଅଳିଆରେ ପୋତି ସେଥିରେ ଘରଦ୍ୱାର ନିର୍ମାଣ କରିବା ଯୋଗୁଁ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁରେ ନଳକୂଅ ଶୁଖିଯାଉଛି ।
୧୯୦୭ ମସିହାରେ ଜଣେ ଭାରତୀୟ ରାଜା ଗେଜେଟିୟର ଲେଖିବା ପାଇଁ ସେହି ଅଞ୍ଚଳ ପରିଦର୍ଶନ କରି ଚାରୋଟି ପୋଖରୀ ଦେଖିଥିଲେ ।
ବର୍ଷାଜଳ ସଂଗ୍ରହର ମୂଳ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଲା— “ଜଳ ଯେଉଁଠି ପଡ଼ୁଛି ସେଠାରେ ଏକାଠି କର” ।
ପାଟନ ନାମକ ସ୍ଥାନରେ ଥିବା ସରମନ ସାଗର ଏକ ଛୋଟ ପୋଖରୀ ଥିଲା ଏବଂ ତାହା କେବଳ ଗୋଟିଏ ଗାଁରେ ସୀମିତ ଥିଲା ।
‘ହିଡ଼ କଡ଼ରେ ଥିବା ଇତିହାସ’ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ କୂଡ଼ନ, ବୁଢ଼ାନ, ସରମନ ଓ କୌରାଇ ଚାରି ଭାଇ ଥିଲେ ।
କୂଡ଼ନଠାରୁ ପରଶମଣି ପାଇବା ପରେ ରାଜା ତାହାକୁ ନିଜ ରାଜଭଣ୍ଡାରରେ ସାଇତି ରଖିଦେଲେ ।
ଘର ଛାତ ଉପରେ ଏକତ୍ର କରାଯାଇଥିବା ବର୍ଷାଜଳକୁ ବ୍ୟବହାର କରିବା ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରଥମେ ସ୍ୱଚ୍ଛ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ।
କୌଣସି ଶବ୍ଦ ବା ଧାତୁର ପରେ ବ୍ୟବହୃତ ହେଉଥିବା ଅଂଶକୁ ଉପସର୍ଗ ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।
ପାଇପ୍ରେ ମୋଟର ଲଗାଇ ପାଣି ଟାଣିବା ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଅଧିକାର ଛଡ଼ାଇ ନେବା ଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଥାଏ ।
ଅନୁପମ ମିଶ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ‘ଆଜ ଭୀ ଖରେ ହୈ ତାଲାବ’ ପୁସ୍ତକଟି କେବଳ ହିନ୍ଦୀ ଭାଷାରେ ଉପଲବ୍ଧ ଏବଂ ଏହାର କୌଣସି ଅନୁବାଦ ହୋଇନାହିଁ ।
ପୋଖରୀ ଓ ହ୍ରଦଗୁଡ଼ିକ ମାଟି ତଳେ ଥିବା ଭୂଜଳଭଣ୍ଡାରକୁ ସମୃଦ୍ଧ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତି ।
ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁରେ ପ୍ରବଳ ବର୍ଷା ଯୋଗୁଁ ସବୁଆଡ଼େ ଘରଦ୍ୱାର, ରାସ୍ତାଘାଟ ଓ ରେଳଧାରଣା ବୁଡ଼ିଯାଏ ।
ପାଠରେ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଓ ବନ୍ୟାକୁ ଗୋଟିଏ ମୁଦ୍ରାର ଦୁଇଟି ପାର୍ଶ୍ୱ ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି ।
‘ପାଣିରେ ପାଣି’ ପାଠର ମୂଳ ହିନ୍ଦୀ ଲେଖକ ହେଉଛନ୍ତି ମୁନ୍ସୀ ପ୍ରେମଚନ୍ଦ ।
ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଠୁଥିବା ବାଷ୍ପ ବାଦଲ ହୋଇ ବର୍ଷା ରୂପରେ ଭୂପୃଷ୍ଠ ତଥା ସମୁଦ୍ରରେ ମିଶିବାର ଘୂର୍ଣ୍ଣନ ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ଜଳଚକ୍ର କୁହାଯାଏ ।