ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ସଂଖ୍ୟାଗୁଡ଼ିକର ବିଭିନ୍ନ ରୋଚକ ଧର୍ମ, ସେମାନଙ୍କ ଗାଣିତିକ ସମ୍ପର୍କ ଏବଂ ସଂରଚନା ବିଷୟରେ ସରଳ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ପ୍ରଥମେ, କ୍ରମିକ ସ୍ଵାଭାବିକ ସଂଖ୍ୟାଗୁଡ଼ିକର ଯୋଗଫଳ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ମଝିରେ ‘+’ ଓ ‘–’ ଚିହ୍ନ ବ୍ୟବହାର କରି ଗଠନ କରାଯାଉଥିବା ବିଭିନ୍ନ ପରିପ୍ରକାଶର ମାନ କିପରି ସର୍ବଦା ଏକା ପ୍ରକାରର ସମାନତା (ଯୁଗ୍ମ ବା ଅଯୁଗ୍ମ ଧର୍ମ) ବଜାୟ ରଖେ, ତାହା ବୀଜଗାଣିତିକ ଯୁକ୍ତି ମାଧ୍ୟମରେ ବୁଝାଯାଇଛି। ଏହା ସହିତ କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସଂଖ୍ୟା ଦ୍ଵାରା ଭାଗ କଲେ ରହୁଥିବା ଭାଗଶେଷକୁ ଆଧାର କରି ସଂଖ୍ୟାମାନଙ୍କୁ ସାଧାରଣ ବୀଜଗାଣିତିକ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶ କରିବା ଶିଖାଯାଇଛି। ଏଥିରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ ଯେ ଦୁଇଟି ସଂଖ୍ୟାର ଯୋଗଫଳ ବା ବିୟୋଗଫଳ କେତେବେଳେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସଂଖ୍ୟାର ଗୁଣିତକ ହେବ ଏବଂ କେତେବେଳେ ହେବ ନାହିଁ।
ଦ୍ଵିତୀୟରେ, ସଂଖ୍ୟାର ବିସ୍ତାରିତ ରୂପ ଏବଂ ସ୍ଥାନୀୟ ମାନ ଧାରଣାକୁ ବ୍ୟବହାର କରି ବିଭିନ୍ନ ବିଭାଜ୍ୟତା ନିୟମର କାରଣ ବୁଝାଯାଇଛି। ୨, ୫ ଏବଂ ୧୦ ଦ୍ଵାରା ବିଭାଜ୍ୟତା କେବଳ ସଂଖ୍ୟାର ଏକକ ଘର ଅଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଥିବା ବେଳେ, ୩ ଏବଂ ୯ ଦ୍ଵାରା ବିଭାଜ୍ୟତା ପାଇଁ ସଂଖ୍ୟାର ସମସ୍ତ ଅଙ୍କମାନଙ୍କ ଯୋଗଫଳକୁ ବିଚାର କରାଯାଏ। ସେହିପରି ୧୧ ଦ୍ଵାରା ବିଭାଜ୍ୟତା ଯାଞ୍ଚ କରିବା ପାଇଁ ସ୍ଥାନୀୟ ମାନର ବିଶେଷ ଗୁଣ ଅନୁଯାୟୀ ଅଙ୍କଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ପର୍ଯ୍ୟାୟକ୍ରମେ ଯୋଗ ଓ ବିୟୋଗ କରି ସହଜରେ ପରୀକ୍ଷା କରାଯାଏ। ଏହା ବ୍ୟତୀତ, ଯୌଗିକ ସଂଖ୍ୟା (ଯେପରି ୨୪) ଦ୍ଵାରା ବିଭାଜ୍ୟତା ଜାଣିବାକୁ ହେଲେ ତାର ପରସ୍ପର ମୌଳିକ ଗୁଣନୀୟକ (ଯଥା ୩ ଓ ୮) ବ୍ୟବହାର କରିବା ଆବଶ୍ୟକ, ୪ ଓ ୬ ବ୍ୟବହାର କଲେ ତାହା ସବୁବେଳେ ପ୍ରଯୁଜ୍ୟ ହୁଏ ନାହିଁ।
ତୃତୀୟରେ, ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ‘ସାଂଖ୍ୟିକ ମୂଳ’ ବା ‘ବୀଜାଙ୍କ’ ସମ୍ପର୍କରେ ଧାରଣା ଦିଆଯାଇଛି। କୌଣସି ସଂଖ୍ୟାର ଅଙ୍କଗୁଡ଼ିକୁ ବାରମ୍ବାର ଯୋଗ କରି ଶେଷରେ ଏକକ ଅଙ୍କ ପାଇବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଚଳାଇଲେ ସେହି ଅଙ୍କଟିକୁ ଉକ୍ତ ସଂଖ୍ୟାର ବୀଜାଙ୍କ କୁହାଯାଏ, ଯାହା ପାଟୀଗଣିତର ଗଣନା ଯାଞ୍ଚ କରିବାରେ ବହୁ ପ୍ରାଚୀନ କାଳରୁ ବ୍ୟବହୃତ ହୋଇଆସୁଛି। ଶେଷରେ, ବିଭିନ୍ନ ସଂଖ୍ୟା ପ୍ରହେଳିକା ବା ‘ଛଦ୍ମବେଶରେ ଅଙ୍କ’ (କ୍ରିପ୍ଟାରିଥମ୍) ମାଧ୍ୟମରେ ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକର ଅଜ୍ଞାତ ଅଙ୍କ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବା ପାଇଁ ଗାଣିତିକ ଯୁକ୍ତି, ଚିନ୍ତନ ଏବଂ ପ୍ରକ୍ରିୟାର କୌଶଳପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରୟୋଗ ଶିକ୍ଷା ଦିଆଯାଇଛି।