‘ଝରକାରୁ’ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଅଶୀ ବର୍ଷ ବୟସ୍କ ପୁଞ୍ଜ ପଣ୍ଡା ରାତି ଅଧରେ ଭଜା ବୁଟ ଚୋବାଉଥିଲେ।
କରମା ନୃତ୍ୟ ସମୟରେ ମୁଖ୍ୟ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଭାବରେ ଢୋଲ ଓ ମୃଦଙ୍ଗ ବଜାଯାଏ।
ଅଧ୍ୟାପକ ରଥ ଗାଇଥିବା ‘ଅଙ୍ଗନାଇ’ ଗୀତର ପଦଟି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଲୀଳା ଉପରେ ଆଧାରିତ ଥିଲା।
ଲେଖକ ଶାନ୍ତନୁ କୁମାର ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ବାଲେଶ୍ୱର ଜିଲ୍ଲାରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ।
ସ୍ଥାନୀୟ ଭାଷାରେ ‘ଟୋଙ୍ଗରି’ ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଛୋଟ ପାହାଡ଼।
କରମା ପର୍ବ କେବଳ ଆଦିବାସୀ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ଲୋକମାନେ ହିଁ ପାଳନ କରନ୍ତି।
କରମା ପୂଜା ପରେ ଝିଅମାନେ ପୂଜା କାକୁଡ଼ି ଧରି ପୂଜାସ୍ଥଳୀକୁ ସାତଥର ପରିକ୍ରମା କରନ୍ତି।
ଭାଦ୍ରବ ଶୁକ୍ଳ ଏକାଦଶୀ ତିଥିରେ ଜିତିଆ ପର୍ବ ପାଳନ କରାଯାଇଥାଏ।
ରାଞ୍ଚି ଅଞ୍ଚଳର ଲୋକସଙ୍ଗୀତ ଶୁଣି ଲେଖକଙ୍କୁ ତାହା ବୌଦ୍ଧଗାନ ଓ ଦୋହା ପରି ଲାଗିଥିଲା।
ଜିତିଆ ପର୍ବରେ କରମା ଗଛର ଡାଳ ଆଣି ପୂଜା କରାଯାଏ।
ଜାୱା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ପାଇଁ ପର୍ବର ସାତ ଆଠ ଦିନ ପୂର୍ବରୁ ଓଦା ବାଲିରେ ବିହନ ବତୁରାଇ ଗଜା କରାଯାଏ।
କରମା ପର୍ବ ମା’ ନିଜ ପୁଅର ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ମଙ୍ଗଳ କାମନା କରି ପାଳନ କରିଥାଏ।
କାର୍ତ୍ତିକ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାଠାରୁ ବାହୁଡ଼ା ଯାତ୍ରା ଯାଏଁ ‘ଡମକଚ୍’ ନୃତ୍ୟ ପରିବେଷିତ ହୋଇଥାଏ।
‘ସାଦ୍ରି’ ଭାଷାଟି ଓଡ଼ିଆ ଏବଂ ବଙ୍ଗଳା ଭାଷାର ମିଶ୍ରଣରେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି।
‘ଡମକଚ୍’ ପ୍ରସଙ୍ଗଟି ଲେଖକ ଶାନ୍ତନୁ କୁମାର ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ‘କରଞ୍ଜିଆ ଡାଏରି’ ଭ୍ରମଣ କାହାଣୀରୁ ସଂଗୃହୀତ।