ଅନେକ ଜନ୍ମର କଠିନ ତପସ୍ୟା ଫଳରେ ମନୁଷ୍ୟ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଦୁର୍ଲ୍ଲଭ ଜନ୍ମ ଲାଭ କରିଥାଏ ।
ଏହି ସଂସାରରେ ସର୍ବଦା ଅନ୍ୟର ଉପକାର ସାଧନ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିର ଜୀବନ ପ୍ରକୃତରେ ଧନ୍ୟ ହୋଇଥାଏ ।
ପରକୁ ହିଂସା କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଯେତେ ଦେବତା ପୂଜା କଲେ ମଧ୍ୟ ସଂସାରରୁ କେବେ ମୁକ୍ତି ପାଏ ନାହିଁ ।
ମନୁଷ୍ୟ ସର୍ବଦା ଅମୃତତୁଲ୍ୟ ବିନମ୍ର ଓ ମଧୁର ବଚନ କହି ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମନକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ ।
ଉତ୍ତମ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସଙ୍ଗତିରେ ରହିଲେ ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ଆଚରଣରେ ଉତ୍ତମ ବ୍ୟବହାର ଶିକ୍ଷା କରି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥାଏ ।
ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ସାକ୍ଷାତ୍ ଈଶ୍ୱର ସ୍ୱରୂପ, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ କଦାପି ସାଧାରଣ ମଣିଷ ବୋଲି ମନେକରିବା ଅନୁଚିତ ।
ମହତ ଲୋକମାନଙ୍କ ସତ୍ ଆଚରଣ ଓ ଉଚ୍ଚ ଆଦର୍ଶକୁ ସମାଜର ସାଧାରଣ ଲୋକେ ସର୍ବଦା ଅନୁସରଣ କରିଥାନ୍ତି ।
ନିକଟରେ ଥିବା ଅତି ପରିଚିତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଅନାଦର କରିବା ଏହି ସଂସାରର ଏକ ସାଧାରଣ ବ୍ୟବହାର ଅଟେ ।
ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ କର୍ମ ଅନୁସାରେ ଫଳ ପାଇଥାଏ ଏବଂ ତାହାକୁ ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଭୋଗ କରିଥାଏ ।
ପରମ ପବିତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ର ଭାଗବତର ବାଣୀକୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରତିଦିନ ଅଭ୍ୟାସ ବା ପାଠ କରିବା ବିଧେୟ ।
କବି ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସ ପଞ୍ଚଦଶ ଶତାବ୍ଦୀ ଶେଷାର୍ଦ୍ଧ ଓ ଷୋଡ଼ଶ ଶତାବ୍ଦୀ ପ୍ରଥମାର୍ଦ୍ଧର ଜଣେ ଅମର ସାରସ୍ୱତ ସାଧକ ।
ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସଙ୍କ ‘ଓଡ଼ିଆ ଭାଗବତ’ ମୂଳ ସଂସ୍କୃତ ଭାଷାର ‘ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ’ ଗ୍ରନ୍ଥର ଛାୟାରେ ରଚିତ ହୋଇଛି ।
କବି ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସ ପୁରୀ ଜିଲ୍ଲାର କପିଳେଶ୍ୱରପୁର ଶାସନରେ ପିତା ଭଗବାନ ଦାଶ ଓ ମାତା ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କଠାରୁ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
‘ଅର୍ଥ କୋଇଲି’, ‘ତୁଳାଭିଣା’ ଏବଂ ‘ଦାରୁବ୍ରହ୍ମ ଗୀତା’ ହେଉଛି କବି ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସଙ୍କର ଅନ୍ୟତମ ପ୍ରମୁଖ ଗ୍ରନ୍ଥ ।
ଏହି ପଦଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରତି ପାଦରେ ନଅ ଅକ୍ଷର ବିଶିଷ୍ଟ ନବାକ୍ଷରୀ ବା ଭାଗବତ ବାଣୀ ଛନ୍ଦରେ ଲିଖିତ ।