ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟର ମହାନ ସ୍ରଷ୍ଟା ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସଙ୍କ ରଚିତ ‘ଓଡ଼ିଆ ଭାଗବତ’ ଆମ ସଂସ୍କୃତି ଓ ଜନଜୀବନର ଏକ ଅଭିନ୍ନ ଅଙ୍ଗ। ସଂସ୍କୃତ ‘ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ’ର ଛାୟାରେ ନବାକ୍ଷରୀ ବା ଗୁଜ୍ଜରୀ ଛନ୍ଦରେ ରଚିତ ଏହି ଅମୂଲ୍ୟ ଗ୍ରନ୍ଥ ଘରେ ଘରେ ପୂଜିତ ହୋଇଆସୁଛି। ‘ଭାଗବତ ସୂକ୍ତି ସଂଗ୍ରହ’ ପାଠ୍ୟାଂଶରେ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଗଠନ ତଥା ନୈତିକ ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ଭାଗବତରୁ ଦଶଗୋଟି ଉପାଦେୟ ନୀତିପଦ ସଂଗ୍ରହ କରାଯାଇଛି।
ଏହି ପଦଗୁଡ଼ିକ ମାଧ୍ୟମରେ କବି ମାନବ ଜୀବନର ମହତ୍ତ୍ୱ ଓ ଉଚିତ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସମ୍ପର୍କରେ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଛନ୍ତି। ଅନେକ ଜନ୍ମର ତପସ୍ୟା ଫଳରେ ମିଳିଥିବା ଦୁର୍ଲ୍ଲଭ ମନୁଷ୍ୟ ଜୀବନ ସେତିକିବେଳେ ଧନ୍ୟ ହୁଏ, ଯେତେବେଳେ ମଣିଷ ନିଃସ୍ୱାର୍ଥପର ଭାବେ ଅନ୍ୟର ଉପକାର କରେ। ପରକୁ ହିଂସା କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ମଧ୍ୟ ସଂସାରରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ ନାହିଁ। ବିନମ୍ର ଓ ଅମୃତତୁଲ୍ୟ ମଧୁର ବଚନ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମନକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରେ। ସେହିପରି ଉତ୍ତମ ଲୋକଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ରହିଲେ ମଣିଷ ଭଲ ବ୍ୟବହାର ଶିଖିଥାଏ ଏବଂ ମହତ ଲୋକଙ୍କ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣକୁ ଦେଖି ସାଧାରଣ ଲୋକେ ତାହା ଅନୁକରଣ କରିଥାନ୍ତି।
ଏହା ସହିତ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଈଶ୍ୱର ସଦୃଶ ମାନିବା ପାଇଁ ଏଠାରେ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି। ସଂସାରର ଏକ ସାଧାରଣ ସ୍ୱଭାବ ହେଉଛି ଯେ, ଅତି ନିକଟରେ ବା ପରିଚୟରେ ଥିବା ଗୁଣୀ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ପ୍ରାୟତଃ ଅନାଦର କରାଯାଏ, ତେଣୁ ଏଥିପ୍ରତି ସଚେତନ ରହିବା ଉଚିତ। ପୁଣି କର୍ମର ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା କରି କୁହାଯାଇଛି ଯେ, ମଣିଷ ଯେପରି କର୍ମ କରେ ତାହାକୁ ସେହିପରି ଫଳ ଅବଶ୍ୟ ଭୋଗ କରିବାକୁ ପଡ଼େ। ଶେଷରେ ଜୀବନକୁ ସତ୍ମାର୍ଗରେ ପରିଚାଳିତ କରିବା ନିମନ୍ତେ ପ୍ରତିଦିନ ପବିତ୍ର ଭାଗବତ ଚର୍ଚ୍ଚା ଓ ଅଭ୍ୟାସ କରିବାକୁ କବି ପରାମର୍ଶ ଦେଇଛନ୍ତି। ଏହି ପଦଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିଦ୍ୟାର୍ଥୀଙ୍କୁ ଏକ ଆଦର୍ଶ ମଣିଷ ଭାବରେ ଗଢ଼ିତୋଳିବାରେ ସହାୟକ ହୋଇଥାଏ।