ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କଠାରୁ ପୃଥିବୀ ଏପରି ଏକ ବାସଯୋଗ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଯେଉଁଠାରେ ଜଳ ସହଜରେ ତରଳ ରୂପରେ ରହିପାରେ।
ପୃଥିବୀ ପୃଷ୍ଠର ପ୍ରାୟ ଶତକଡ଼ା ସତୁରି ଭାଗ ଜଳରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ ହୋଇଥିବାରୁ ଏହାକୁ ନୀଳ ଗ୍ରହ କୁହାଯାଏ।
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚାରିପାଖରେ ପୃଥିବୀର ପ୍ରାୟ ବୃତ୍ତାକାର କକ୍ଷପଥ ଏହାର ତାପମାତ୍ରାକୁ ବର୍ଷସାରା ସନ୍ତୁଳିତ ରଖିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ।
ପୃଥିବୀର ସଠିକ୍ ଆକାର ଏବଂ ମାଧ୍ୟାକର୍ଷଣ ବଳ ଏହାର ବାୟୁମଣ୍ଡଳକୁ ମହାକାଶକୁ ଉଡ଼ିଯିବାରୁ ଧରି ରଖିଥାଏ।
ବାୟୁମଣ୍ଡଳରେ ଥିବା ଓଜୋନ ସ୍ତର ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର କ୍ଷତିକାରକ ଅତିବାଇଗଣୀ ରଶ୍ମିକୁ ପୃଥିବୀ ପୃଷ୍ଠରେ ପହଞ୍ଚିବାରୁ ରୋକିଥାଏ।
ପୃଥିବୀର ଅଭ୍ୟନ୍ତରରେ ଥିବା ତରଳ ଲୁହାର ଗତି ଯୋଗୁଁ ସୃଷ୍ଟ ଚୁମ୍ବକୀୟ କ୍ଷେତ୍ର ଏହାକୁ ସୌର ପବନରୁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଏ।
ବାୟୁମଣ୍ଡଳରେ ଘଟୁଥିବା ସବୁଜ କୋଠରୀ ପ୍ରଭାବ ପୃଥିବୀକୁ ଅତ୍ୟଧିକ ଥଣ୍ଡା ହେବାରୁ ରକ୍ଷା କରି ଜୀବନଧାରଣ ଉପଯୋଗୀ ରଖେ।
ପୃଥିବୀର ଭୂମଣ୍ଡଳ, ଜଳମଣ୍ଡଳ, ବାୟୁମଣ୍ଡଳ ଏବଂ ଜୈବମଣ୍ଡଳର ପାରସ୍ପରିକ ସହଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ହିଁ ଜୀବନ ତିଷ୍ଠି ରହିଛି।
ପୃଥିବୀରେ ଥିବା ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଭୂମିରୂପ, ପଥର ଏବଂ ମାଟିର ଭିନ୍ନତାକୁ ଭୂବିବିଧତା କୁହାଯାଏ।
ପୃଥିବୀରେ ଜୀବଜଗତର ନିରନ୍ତରତା ବଜାୟ ରଖିବା ଏବଂ ବଂଶ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ପ୍ରଜନନ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ।
ଅଲିଙ୍ଗୀ ଜନନରେ ଗୋଟିଏ ପିତାମାତାଙ୍କଠାରୁ ଅବିକଳ ନକଲ ବିଶିଷ୍ଟ ନୂତନ ସନ୍ତାନ ଜୀବ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥାଏ।
ଲିଙ୍ଗୀୟ ଜନନରେ ଦୁଇ ପିତାମାତାଙ୍କ ଜିନୀୟ ପଦାର୍ଥର ମିଶ୍ରଣ ଘଟି ପରବର୍ତ୍ତୀ ପିଢ଼ିରେ ନୂତନ ବିଶେଷତ୍ୱ ପ୍ରକାଶ ପାଏ।
ପୁରୁଷ ଓ ସ୍ତ୍ରୀ ଯୁଗ୍ମକର ମିଳନକୁ ସମାୟନ କୁହାଯାଏ ଏବଂ ଏହା ଫଳରେ ଯୁଗ୍ମଜ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ।
ଜଳବାୟୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ, ଜୈବ ବିବିଧତା ହ୍ରାସ ଏବଂ ପ୍ରଦୂଷଣକୁ ଏକତ୍ର ଭାବରେ ତ୍ରୈକଗ୍ରହୀୟ ସଙ୍କଟ କୁହାଯାଏ।
ଜୀବାଶ୍ମ ଇନ୍ଧନ ଜାଳିବା ଦ୍ୱାରା ବାୟୁମଣ୍ଡଳରେ ଅଙ୍ଗାରକାମ୍ଳ ପରିମାଣ ବୃଦ୍ଧି ପାଇ ବିଶ୍ୱ ଉଷ୍ମାୟନ ଘଟୁଛି।